~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
........................................* Διαδικτυακές σελίδες για τα σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα... *
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~

....................."Η συμφιλίωση των πολιτισμών περνά μέσα από την οικουμενικότητα της Παιδείας"


Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει.

Bertolt Brecht, 1898-1956, Γερμανός συγγραφέας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Οι περισσότεροι από εμάς δεν ζούμε τα όνειρά μας, επειδή ζούμε τους φόβους μας...................................................Les Brown
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ (1894 - 1988) - Tο μήνυμα της Πρωτοχρονιάς είχε φτάσει και στα δικά τους χαμόσπιτα

Dionisis Vitsos
ΖΑΚΥΝΘΟΣ


ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ (1894 - 1988)

«Άμα ανοίξανε τα σκολεία, καταφτάξανε τα παιδιά σαν αφηνιασμένα αλόγατα. Tο μήνυμα της Πρωτοχρονιάς είχε φτάσει και στα δικά τους χαμόσπιτα· σαν να κάνανε όλες τις ημέρες, που ’χαμε διακόψει, ένεση τρέλας, κι έτσι παραλοΐσμένα και εξαγριωμένα τα υποδεχτήκαμε.
Όλα τα παιδιά κουβαλούσαν στο σκολειό κι από κατιτίς, όχι μεγάλα πράματα, όχι κουρντιστούς σκίουρους ή σιδερόδρομους με πέντε βαγόνια, όχι κείνες τις πελώριες κούκλες που κουνιούνται στις κουνιστές πολυθρόνες, ούτε βελουδένια επιπλάκια. Tο ένα κρατούσε μια φούσκα, τ’ άλλο ένα τοπάκι, τ’ άλλο μια πέτρινη κουκλίτσα γυμνή με τα χεράκια της κολλητά σα μούμια. Kαι λεφτά! O κόσμος γεμάτος. Όλες οι φουχτίτσες σφιγγόντανε ξέχειλες από πενταροδεκάρες. Mα αυτές οι περιουσίες είχανε αποκτηθεί με κάποιαν ιστορία, που τα μικρά περίμεναν ανυπόμονα το άνοιγμα των σκολειών για να μου τη διηγηθούν, και λοιπόν δυο μέρες στη σειρά δεν καταφέραμε να κάνουμε μάθημα της προκοπής. Θέλανε αυτές να μιλούνε, όχι εγώ.

«…Eμένα μου ’δωκε η μάνα μου τούτες τις δυο δεκάρες, τούτες τις τρεις πεντάρες ο πατέρας μου, κι η θεια μου η Kατίγκω μου ’δωκε κείνη τη ζουλισμένη πεντάρα, ο Aντρέας μ’ αγόρασε το τόπι. Tη φούσκα τη πήρα με τα λεφτά που βγάλαμε από τα κάλαντα…»
«…Eμένα μου ’δωκε ο πατέρας μου μια φούσκα, μα όχι στρογγυλή σαν της Aρετής… μα από τις άλλες τις μακριές, κι εγώ την έκοψα και την έκανα κομματάκια και τήνε χτύπησα πλακαντζήκια στο κούτελό μου, για δες εφούσκιασε το κούτελό μου, και τα λεφτά μας τα φάγαμε με τον Aντώνη στα καμίχια…»
«Eγώ έχω μόνο το τόπι μου. Tα λεφτά μου μού τα πήρε η μάνα μου· και τη ροκάνα που κέρδισα στο λότο, την κάμαμε αλλαξιά με τη Pοδώ, και μου ’δωκε τούτο το δαχτυληθράκι με την κόκκινη πέτρα…»
Iστορίες, ιστορίες, υποθέσεις, τα παιδιά είχανε σωρό ζωτικά νιτερέσα, που τα είχανε ζαλίσει. Δεν ήτανε εύκολο να τα ξεκολλήσω έτσι με το πρώτο, και να τα φέρω στο σοβαρό κόσμο του βιβλίου: «ο καλός υιός ας διώκει τας μυίας από τον πατέρα…»
Oι μουζικές κι οι φυσαρμόνικες σκεπάζανε στα διαλείμματα τις σκληριές και τα γέλια των παιδιών, τις πρώτες ημέρες μετά τις γιορτάδες. Ύστερα λίγο από λίγο αραιώνανε οι καινούργιοι ήχοι, βουβαινόντανε μια μια οι μουζικές, βραχνιάζανε οι σφυρίχτρες ώς να σωπάσουν ολότελα, κι οι φυσαρμόνικες χάνανε τις νότες τους, κι απόμεναν ένα τοσοδά σανιδάκι με κάτι τρυπίτσες στη σειρά, σα μικροσκοπικοί περιστεριώνες.
Mε το κλείσιμο της βδομάδας, κανένας πια ήχος δε θύμιζε το πέρασμα της Πρωτοχρονιάς. Kάπου κάπου εμφανίζουνταν, απομεινάρι του κόσμου των παιχνιδιών, που σαρώθηκε, κάποιο ζουλισμένο τόπι. Δεν άντεχε για παιχνίδια περιωπής που απαιτούνε να γίνεται γκελ· έμπαινε σα σκάρτος στρατιώτης σε βοηθητικές υπηρεσίες. Tο χρησιμοποιούσαν τα παιδιά για να παίζουνε: «ανέβα μήλο, κατέβα ρόδο…» μα και σ’ αυτό τον υποβιβασμό δεν άντεχε πολύν καιρό. Eρχότανε η στιγμή που το τόπι γινότανε μια ζούλα, άχρηστο. Tότε πάλι τα παιδιά κατάφευγαν στο κουβάρι της γιαγιάς, στα ξηλώματα, που στο σκολειό το δικό μας βρισκότανε σε μεγάλη υπόληψη. Eίχε παραπεταχτεί τις μέρες της Πρωτοχρονιάς· μα τώρα πάλι, στην έλλειψη, κοιτάζανε τα μικρά, ψάχνανε δεξά ζερβά, ανακαλύφτανε το κουβάρι τα ξηλώματα, και το ξαναβγάζανε στο φως. Tο κουβάρι αντικαθιστούσε όλο τον καιρό το τόπι και για τους πιο δύσκολους ρόλους.»
ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ
(1894 - 1988)
Συγγραφέας, δημοσιογράφος, και παιδαγωγός.
 Από το Ηράκλειο.

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Μάνος Χατζιδάκις: Ο μύθος των Χριστουγέννων

“Τα σχόλια του τρίτου”

Ιδιαίτερα στον τόπο μας, τα Χριστούγεννα γίνανε μέρες συναλλαγής και αυτοϊκανοποίησης. Ευκαιρία για μια ευρωπαϊκή παράσταση. Αν είχαμε και λίγο περισσότερο χιόνι, ω τότε τα πράγματα θάσαν καλύτερα. Ούτε για τα παιδιά, δεν έμειναν τα σύμβολα ανέγγιχτα…

Ο μύθος των Χριστουγέννων κρατιέται με τη βία απ’ τα παράθυρα και από τις πόρτες, κρεμασμένος σε πανύψηλα κι αφιλόξενα σύγχρονα σκυθρωπά κτίρια. Τον συντηρούν οι δραστηριότητες της αγοράς, τα συμφέροντα των εμπόρων, οι ανελεύθερες κυβερνήσεις -πλην ανατολικών- και οι ακόμη πιο ανελεύθερες θρησκευτικές οργανώσεις, τέλος, οι αστοί και οι εργατικοί, πρόσφατοι μετανάστες στην αστική τάξη, που κατ’ ουσίαν κυβερνάν τον κόσμο μας και που επιθυμούν θρησκευτικές αιτιολογίες και παραδόσεις για διασκέδαση, απόλαυση και αμεριμνησία.
Κι αυτά ακόμη προσπαθούν να ονειρεύονται μέσα απ’ τις εφιαλτικές ειδικές εκπομπές της τηλεόρασης, κι από ‘να σπίτι που τις μέρες αυτές, δεν έχει να προσθέσει κανένα αληθινό αγαθό, ούτε υποδομή για μια γενναία ονειροπόληση – ονειροπόληση ενός κόσμου ιδανικού, που να τον κυβερνάει ο Χριστός και οι Άγιοι του, με αρχηγό τον Αη Βασίλη. Ιδιαίτερα στον τόπο μας, τα Χριστούγεννα γίνανε μέρες συναλλαγής και αυτοϊκανοποίησης. Ευκαιρία για μια ευρωπαϊκή παράσταση. Αν είχαμε και λίγο περισσότερο χιόνι, ω τότε τα πράγματα θάσαν καλύτερα.
Η γέννηση του Χριστού παραμένει πια μια επέτειος άγονη και χωρίς αίσθημα. Έχει για πάντα ξεχαστεί το αποτέλεσμα αυτής της μοναδικής γέννησης, που φώτισε και θεμέλιωσε τον κόσμο μας μοναδικά, με αίσθημα κι αγάπη.
Και η Αθήνα μας, σαν καπνιστό τσουκάλι οινομαγειρείου χωρίς φωτιά και θέρμανση, ζει την αγιότητα των ημερών, σκυθρωπά, άχαρα και κουρασμένα. Οι δρόμοι σκοτεινοί, για οικονομία βέβαια ηλεκτρισμού, αλλά φαντάζουν απείρως σκοτεινότεροι, έτσι καθώς περιέχουν ολοένα και περισσότερο, αναίδεια, αναπηρία και ανανδρία.
Η δυστυχία ολοφάνερη στα μάτια των γερόντων, που φεύγουν κάθε μέρα από κοντά μας θλιμμένοι κι απροστάτευτοι, γνωρίζοντας καλά πια πως γεννήσανε, λειψούς ανθρώπους και πολύ χιόνι, που ατέλειωτα θα τους σκεπάζει στους αιώνες. Τα κάλαντα, τα δώρα και οι αγιασμοί, δεν πείθουνε κανένα ότι προσφέρουνε αγάπη και παράδοση. Μόνο τα πρόσωπα μερικών παιδιών και μερικών γριών που περιφέρονται θλιμμένες, είναι ό,τι διαθέτει ο κόσμος μας, για ν’ αγαπάς τις μέρες τούτες.
Κι έτσι που ο μύθος των Χριστουγέννων έγινε δίσκος τουρισμού, ζωγραφική σε λαϊκή αγορά, σύνθημα αυτοκόλλητο σε πρακτορείο Προ-Πο, βγήκανε για σεργιάνι χιλιάδες αυτοκίνητα, να πουν τα κάλαντα τα εθνικά, τα θρησκευτικά και τα καταναλωτικά. Πόσο μας ξεκουράζει αυτό το ράντισμα πετρέλαιου εις τας οδούς, για να στολίσουμε το σπίτι, για να φωτογραφίσουμε το στολισμένο κέντρο της πόλης, ν’ αφήσουμε τα δώρα μας στους τροχονόμους αστυνομικούς και τέλος να επιστρέψομε κατάκοποι την μεσημβρία σπίτι μας, για το απαραίτητο και παραδοσιακό γεύμα παραμονής.
Μάνος Χατζιδάκις

Η γέννηση του Χριστού και οι αμαρτίες των νεαρών μαθητών όταν παραβιάζουν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας (απόσπασμα) – “Τα σχόλια του τρίτου”,  Εκδόσεις Εξάντας

Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

London Symphony Orchestra - Christmas Classics (Full Album)





Δημοσιεύτηκε στις 23 Νοε 2017
[00:00] Jingle Bells (One Horse Open Sleigh)
[01:01] We Wish You a Merry Christmas
[02:12] Deck The Halls (Welsh Melody)
[03:41] Adeste Fideles (O come, All Ye Faithful)
[05:59] Silent Night
[08:42] Joy to the World
[10:15] It Came Upon the Midnight Clear
[11:45] Oh, Little Town of Bethlehem
[13:33] The First Noel
[15:16] O Christmas Tree (O Tannenbaum)
[16:43] Hark! The Herald Angels Sing
[19:20] Away in a Manger
[20:46] What Child Is This
[22:38] God Rest Ye, Merry Gentlemen
[24:33] Angels, We Have Heard On High
[27:00] Every Year Again (Alle Jahre Wieder)
[30:15] Good King Wenceslas
[31:06] We Three Kings
[32:15] Up on the House Top
[33:28] Oh Come Little Children (Ihr Kinderlein, Kommet)
[35:50] Jolly Old Saint Nicholas
[36:31] Lo, How a Rose E'er Blooming (Es ist ein Ros entsprungen)
[40:36] While Shepherds Watched Their Flocks By Night
[42:23] From Heaven Above to Earth I Come (Vom Himmel Hoch)
[45:17] Maria Walks Amid the Thorns (Maria Durch Ein' Dornwald Geht)
[47:59] Ich Steh an Deiner Krippen Hier

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Η UNICEF δίπλα στα παιδιά στη Μάνδρα


Αθήνα, 20 Δεκεμβρίου 2017
Η UNICEF δίπλα στα παιδιά στη Μάνδρα

Δίπλα στα παιδιά στη Μάνδρα που επλήγησαν από τις πλημμύρες τον περασμένο Νοέμβριο θα βρεθεί την Πέμπτη 21 Δεκεμβρίου η Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF.
Πιο συγκεκριμένα, μετά από σχετική συνεργασία με το Δήμο, θα μοιραστούν σχολικά είδη και παιχνίδια στους 300 περίπου μαθητές του 2ου Δημοτικού Σχολείου Μάνδρας που φιλοξενεί παιδιά μιας ιδιαίτερα πληγείσας περιοχής του Δήμου.
Στα δώρα περιλαμβάνονται τετράδια, μολύβια, ξυλομπογιές, μπλοκ ζωγραφικής και άλλα είδη γραφικής, ντόμινο, μπάλες ποδοσφαίρου, αρκουδάκια, αλλά και ημερολόγια για κάθε τάξη.
Σημειωτέον δε, στον πρόσφατο Τηλεμαραθώνιο της UNICEF και της ΕΡΤ είχε διοργανωθεί και ειδική εκδήλωση στη Μάνδρα, με μουσική και δώρα για όλα τα παιδιά της περιοχής.
Η Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF, στηρίζει συστηματικά τα τελευταία χρόνια παιδιά ευπαθών κοινωνικών ομάδων, αλλά και ιδρυμάτων και δομών που φιλοξενούν παιδιά, ενώ προωθεί, με τη βοήθεια της τοπικής αυτοδιοίκησης, και εμβολιασμούς παιδιών επίσης ευπαθών ή ανασφάλιστων οικογενειών.

Η UNICEF ευχαριστεί την εταιρεία Buzzer Bitter για τα γλυκίσματα που προσφέρει στα παιδιά.

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

ΕΞΙ SOS ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Περί Ψυχολογίας ο λόγος
_______________________________

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας *
 (paidi-efivos.gr)  



Στην καθημερινή επαφή με τα παιδιά μας υπάρχουν πολλές επικοινωνιακές ρουτίνες. Άλλες τις γνωρίζουμε από πριν, άλλες τις μαθαίνουμε σιγά-σιγά. Σημασία έχει να τις πιστέψουμε και ο καθένας να καταλάβει για τον εαυτό του την βαθύτερη αξία των νοημάτων που κρύβουν…
Και πάνω από όλα την αξία της ίδιας της επικοινωνίας: Να προσεγγίζουμε τα παιδιά μας μιλώντας μαζί τους για όλα όσα τους αφορούν, τις χαρές και τις λύπες, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, τις ανησυχίες και τις αγωνίες τους. Και πάντα ο καλύτερος τρόπος για να επιτύχουμε έναν τέτοιο σκοπό είναι να δώσουμε πρώτοι εμείς το παράδειγμα, πρώτοι εμείς να μιλήσουμε για τους εαυτούς μας, για τις ζωές μας, για την καθημερινότητά μας.
Πολύ συχνά όμως ούτε κι αυτό αρκεί (ναι! είναι απαιτητική η σχέση μας με τα παιδιά μας!): Πολύ συχνά χρειάζονται όχι μόνο επικοινωνιακές δεξιότητες για να τα προσεγγίσουμε περισσότερο αποτελεσματικά και πιο ουσιαστικά, αλλά να δώσουμε μια πιο προσωπική, συναισθηματική διάσταση στην επαφή μας μαζί τους (και τότε όλα γίνονται πιο εύκολα: αρκεί να το τολμήσουμε ή έστω να το δοκιμάσουμε).
Παρακάτω αναφερόμαστε σε 6 πολύ SOS σημεία αναφοράς, που όλοι, λίγο-πολύ γνωρίζουμε.
Η πρόσκληση - πρόκληση είναι να βρείτε τα δικά σας περιεχόμενα σ’ αυτές τις λέξεις, ώστε να γίνουν “κόσμοι” ολόκληροι που θα εμπεριέχουν την συναισθηματική και πνευματική ανάπτυξη των παιδιών σας!
1.     Αγάπη. (μιλώντας για σύμπαντα και γαλαξίες ας μιλήσουμε και για τον Ήλιο…)
2.      Εμπιστοσύνη. (Η δύναμη της συνδετικός ιστός που γεφυρώνει την θεωρία με την πράξη…)
3.      Επιβράβευση. (Η μετουσίωση έξι γραμμάτων “μ-π-ρ-ά-β-ο” στην δύναμη όλου του κόσμου.)
4.     Αποδοχή. (Μία άνευ όρων αγκαλιά που γεμίζει αυτοπεποίθηση , που “μεγάλωσε γερά παιδιά!”)
5.     Πρωτοβουλία. (Η παραχώρηση στην νέα γενιά του δικαιώματος για την εξερεύνηση του “διαστήματος”. Μία πράξη γενναία στην αλληλουχία των γενεών!)
6.     Συγχώρεση. (Όλα όσα περιλαμβάνονται σ’ αυτά που δεν μπορέσαμε, που δεν προλάβαμε, που δεν καταλάβαμε… και ίσως αυτό να αφορά και τα/στα παιδιά μας…)

Αφήνουμε επίτηδες επιτηδευμένα τα νοήματα, παίζοντας με τις λέξεις και τους όρους, θέλοντας να σας προσκαλέσουμε σε μία εκ νέου “νοηματοδοσία” για όλες εκείνες τις έννοιες που θα σας συνδέσουν δια του λόγου (κι όχι μόνο) με τα παιδιά σας…
Καλή σας διασκέδαση!

~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

«Όταν επικρατούν συγκεκριμένες κλιματικές συνθήκες, πρέπει να μην ανάβουμε κανένα τζάκι γιατί προκαλείται μεγάλη ατμοσφαιρική ρύπανση η οποία έχει επιπτώσεις στη δημόσια υγεία. Βήχας, άσθματα, βρογχιτιδικά επεισόδια, μύτες βουλωμένες, μάτια ηλεκτρισμένα είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα»

ΘΕΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ



Αγαπημένο μου τζάκι... βλάπτεις την υγεία μου



Εδώ και χρόνια οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την ατμοσφαιρική ρύπανση που προκαλούν τα τζάκια ανοικτού τύπου και τις επιπτώσεις στην υγεία. Η αύξηση στην τιμή του πετρελαίου έβγαλε τη χρήση του από την κατηγορία της ψυχαγωγίας και την έβαλε στην κατηγορία με τις επιλογές για θέρμανση σπιτιών, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται περισσότερο η ατμόσφαιρα με ρύπους.


Η ατμόσφαιρα στα μεγάλα αστικά κέντρα, ιδιαίτερα τις ημέρες κατά τις οποίες επικρατεί άπνοια γίνεται αποπνικτική μετά την δύση του ήλιου. Μάλιστα, σύμφωνα με έρευνες, ενώ παλιότερα η συγκέντρωση των αιωρούμενων σωματιδίων ήταν εντονότερη τις ώρες της κυκλοφοριακής αιχμής, τώρα είναι εντονότερη μετά τις 8 το βράδυ όταν ανάβουν τα τζάκια. Η έντονη μυρωδιά είναι απόδειξη των σωματιδίων που συγκεντρώνονται στον αέρα και ανάλογα με την ποσότητά τους βλάπτουν περισσότερο ή λιγότερο.
Η αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος παρακολουθεί την εξέλιξη των τιμών των συγκεντρώσεων αιωρουμένων σωματιδίων σε 24ωρη βάση και συνιστά τη μη χρήση των τζακιών όταν οι μετεωρολογικές συνθήκες είναι τέτοιες που ευνοούν τη συσσώρευση ρύπανσης από αιωρούμενα σωματίδια στην ατμόσφαιρα.
«Όταν επικρατούν συγκεκριμένες κλιματικές συνθήκες, πρέπει να μην ανάβουμε κανένα τζάκι γιατί προκαλείται μεγάλη ατμοσφαιρική ρύπανση η οποία έχει επιπτώσεις στη δημόσια υγεία. Βήχας, άσθματα, βρογχιτιδικά επεισόδια, μύτες βουλωμένες, μάτια ηλεκτρισμένα είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα», δηλώνει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο καθηγητής πνευμονολογίας, Παναγιώτης Μπεχράκης και προσθέτει: «Δεν πρέπει να ανάβουμε το τζάκι για να διασκεδάσουμε και να παθαίνει άσθμα το παιδί του διπλανού μας.»

«Κάποιοι θεωρούν ότι αν κάψουν καλά ξύλα τα πράγματα είναι καλύτερα. Συνδέουν την ρύπανση μόνο με τα μη κατάλληλα καυσόξυλα ή άλλα είδη που καίγονται. Δεν ισχύει αυτό. Και το καλύτερο καυσόξυλο ρυπαίνει. Αυτό πρέπει να γίνει σαφές. Δεν αποφεύγεται η ρύπανση με την καύση ποιοτικών ξύλων. Πρέπει να σεβόμαστε το περιβάλλον μας και να ακολουθούμε τις οδηγίες των αρχών γύρω από το ζήτημα. Είναι λίγες ημέρες του χρόνου που απαγορεύεται και πρέπει να σεβόμαστε τις συστάσεις», δηλώνει ο κ. Μπεχράκης.
Η ατμοσφαιρική ρύπανση από τα τζάκια σύμφωνα με τους επιστήμονες επηρεάζει κυρίως τις ευπαθείς ομάδες, δηλαδή τους ηλικιωμένους, ιδιαίτερα αυτούς που έχουν υφιστάμενα πνευμονολογικά νοσήματα και τα μωρά.
«Δεν μπορεί να κάνει κανείς κάτι απέναντι σε αυτή την κατάσταση. Δεν γίνεται να καταστρέφουμε το περιβάλλον και να μην έχουμε επιπτώσεις από αυτό. Το περιβάλλον μας αποτελεί προέκταση του βιολογικού μας εγώ και κατά συνέπεια όταν χαλάμε το περιβάλλον μας, χαλάμε τον εαυτό μας τον ίδιο. Και αυτό δεν αποφεύγεται», καταλήγει ο κ. Μπεχράκης, σημειώνοντας ότι οι λύσεις ενός μαντηλιού ή μιας μάσκας στο πρόσωπο για να μην εισπνέουμε την ρύπανση, βοηθούν ελάχιστα. Αντιπροτείνει την προσπάθεια να εισπνέει κανείς μόνο από τη μύτη, που αποτελεί φυσικό φίλτρο.

________
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ